sabaha karşıydı
buz gibi bir ocak gecesi
ellerimden kaydığını hissettim hayatımın

bir nefes huzur muydu yoksa
hiç olmayanın ardı sıra hayal kurmak mı

kaçak şehirler inşa ettin içinde
ve üzerine yıkılışını izledim uzaktan
onca yalanın içinde
hala söyleyeceklerim vardı sana

insan kaderini kendi yazmaz mı

özgürlük dedin adına sefilliğin
ama sen
bir göçmenin hüzün ve korkusunu taşıyorsun sırtındaki çantada
gitmediğin şehir kalmıyor gökyüzünde
ama
'bu şehir arkandan gelecek'
hep aynı yer olacak vardığın

insan kendi yarattığı şehirden kaçabilir mi

kayıp olmak istediğinde kapat gözlerini
ve saklan kendinden ki
ne sen kal
ne yalanların